Tags

Related Posts

Share This

Bende Huzur Bulun

Karakterler:
İsa
Dilek
Komşu

Dekor: Dilek sahnenin ortasında bir bavulun üstünde oturmakta. Etrafında nispeten daha küçük birçok bavul var. Komşusu elinde bavulla yanından geçer…


Komşu: Meraba komşum! Niye oturuyosun burda tek başına?

Dilek: Düşünüyorum öyle.

Komşu: Düşünüyo musun? Vardı sende bi gariplik zaten. (Bavulu bırakıp sahneden ayrılır)

Dilek: Gariplik mi? (Duraksama. Kendine…) Ne güzel! Bütün komşular garip olduğumu mu düşünüyo yani?

İsa sahnenin sol tarafından gelir.

İsa: Selam Dilek. Naber?

Dilek: (Depresif…) Ha meraba İsa. İyilik işte.

İsa: Emin misin? İlk tanıştığımızdan beri seni bu kadar yükle görmedim. Gelsene şöyle. (Bütün yükünü kaldırıp yanına götürür) Tanıştığımız gün sana söylediğimi hatırlıyo musun?

Dilek: Dedin ki, “Bütün yorgun ve yükü olanlar bana gelsin… Ben size huzur veririm.”

İsa: Aynen! Bana geldin ve ben senden bütün yükünü aldım, hatırlıyo musun? Nooldu peki?

Dilek: Hayat zor be İsa!

İsa: Bunu benden iyi bilen yok ki. Sana biri kolay olcağını söylediyse yalan söylemiş.

Dilek: Ama bol yaşam vadetmiştin!

İsa: Bol yaşam ve kolay yaşam bir değil ki. Bi şeyin kolay olması daha iyi olcağı anlamına gelmez. (Yüz ifadesinden Dilek’in kafasının karışmış olduğunu görürüz) Sen gözünü benden ayırmamaya bak. Hayatla nasıl başa çıkçağını ben gösteririm sana!

Dilek: Tamam da niye herkes için hayat kolayken benim için bu kadar zor?

Attachments

Sayfa: 1 2 3